रंग माझ्या लेखणीचे

अरुणा जीवनाचा झाला पाचोळा शरीर झाले चोळामोळा तरीही लढले शर्थीने मरणाशी झुंजविले हिमतीने ! घेतला होता रुग्णसेवेचा वसा गिधाडाने पंजा मारीला असा क्षणात थिजले अवघे आयुष्य अंधारमय झाले सारे भविष्य ! होते   स्वप्नात माझ्या सुंदर घर राजाराणीचा गोड संसार नियतीने घातला असा घाव मोडला अर्ध्यावरीच सारा  डाव ! जरी मी असले अरुणा सखींनी दाखवली करुणा फेडु न शकणार त्यांचे उपकार ज्यांनी केली देखभाल, उपचार! जाते  वरच्या न्यायालयात सांगते माझ्या आहे जे मनात ऐक माझी एवढी एक  याचना  नको  घडवुस  दुसरी अरुणा !  नको  घडवुस  दुसरी अरुणा !! ©  महेश भा. रायखेलकर 

पोलीस  रात्रंदिवस चाले माझा पहारा नाही किहो मला कोणाचा सहारा म्हणतात मला सर्वच पोलीस सर्वांनीच ठेवलय मला ओलीस तुम्ही साजरे करता सण-वार बंदोबस्तासाठी असे मी वर्दीवर माझ्या नशिबी सारेखच खुन-दरोडे पाहुनी मन माझे झाले कोरडे भावनेचे मला नसे देणे घेणे घराचे करुनी ठेवलंय पोलीस-ठाणे बायको घाबरे मला पाहून पोरांशी बोलायचं जात राहून दंग्याधोप्याचे टाळतो मी अरिष्ट तरी म्हणे आम्ही आहोत भ्रष्ट तेव्हा कोठे जातो तुमचा धर्म जेव्हा आम्ही करतो चांगले काही कर्म गुंडावर चाले माझी काठी गुन्हेगारांच्या ऊरात बसे धडकी जोपर्यंत अंगात माझ्या त्राण देश रक्षणा देईल मी प्राण तणावाने शरीर झाले  त्रस्त सर्वत्र चाले माझी गस्त तुम्ही चाखता झोपेची साखर बाहेर चाले माझा   जागर खाकी वर्दी मला असे प्रिय कायद्याचे उलंघन मला अप्रिय समाजाचा असे मी रक्षक समाज विघांतकांसाठी  मी भक्षक समाज विघांतकांसाठी  मी भक्षक ©  महेश भा. रायखेलकर 

अनाथालय जसे फुलपाखरे चार भिंतीत कोंडले असे या लेकरांनी काय पाप केले ! लहानपणीच यावे मोठ्यांचे शहाणपण हरवुन गेले त्यातच यांचे बालपण! त्यांनाही वाटत असेल कधी  बाहेर जावे दंगामस्ती करत मुलांसोबत खेळावे! का देवा देतोस यांना एवढी मोठी शिक्षा बालपणीच त्यांची पाहतो कोणती परीक्षा! नाही आईची माया आणि बापाचा आधार जेथुन मिळतील तेथुन करून घ्यावे संस्कार! नाही भावाची संगत आणि बहिणीची गंमत एकमेकां आधार देवुन करावी सोबत !  देवा ठेवु नको  यांना फार दिवस लहान कर मोठे त्यांना लवकर चटकन ! घेतील भरारी होतील आधार लहानपणी भोगलेले नाही विसरणार!  प्रत्येक प्रश्नांचे उत्तर देणार येणारा काळ! आजच्या अंधारातुन फुटे  उद्याचा उष:काल!! आजच्या अंधारातुन फुटे उद्याचा उष:काल  !! ©  महेश भा. रायखेलकर