रंग माझ्या लेखणीचे

                                                       "सोशल मीडिया आणि आपण" सोशल मीडियाने आपलं रोजचं जगणं व्यापून टाकलेले आहे. व्हाट्सअँप, फेसबुक, ट्विटर, इंस्टाग्राम, युट्युब  हे शब्द परवलीचे झाले आहेत. रोजचा काहीना काही वेळ आपण यावर घालवतच  असतो. काही वेळ ठीक आहे पण वेळेला बंधन नसेल तर?. कामाची महत्वाची वेळ यासाठी जात असेल तर ?. याचे व्यसनच लागले असेल तर , म्हणजे मी माझा पूर्ण दिवस किंवा दिवसातील जास्तीत जास्त वेळ यासाठी देत असेल तर ? या तर तर च्या गोष्टी धोक्याच्या आहेत.   दिवसभराच्या कामाच्या ताणातून थोडा विरुंगुळा म्हणून सोशल मीडियाचा वापर यात काही वावगे नाही. पण तासोंतास  याचा वापर करणे म्हणजे वेळेचा अपव्यय होय. आणि याचे व्यसनच लागले असेल तर वेळीच यातून बाहेर पडणे हिताचे ठरते. जेवढा याचा अतिवापर तेवढे याचे व्यसन लागण्याची शक्यता जास्त. याचे व्यसन लागलेल्या व्यक्तीचे सोशल मीडिया हेच जग बनते. तो माणसांपासून अलिप्त राहतो...

  "दिल पे मत लो यार"  त्याचे किंवा तिचे बोलणे माझ्या मनाला खूप लागले, तिच्या /त्याच्या बोलण्याने माझे मन खट्टू झाले, अमक्याच्या बोलण्याने माझा मूड खराब झाला, सकाळी सकाळी तो किंवा ती मला असे बोलण्याने माझा अख्खा दिवस खराब गेला इत्यादी इत्यादी तक्रारीचा सूर आपण स्वतः तरी लावत असतो  किंवा कोणाच्या ना कोणाच्या तोंडून तो ऐकत असतो. यातील मुख्य मुद्दा तो हा कि बोलणाऱ्याचे यात काहीही जात नाही . तो बोलून मोकळा होतो . त्याचा/तिचा दिवस खराब जात नाही . आपण मात्र दिवसभर, काही काही जण तर काही दिवस ते बोलणे मनाला लावून  घेऊन कुढत बसतात. कामावरील त्यांचे लक्ष उडते. काही हळव्या मनाच्या लोकांच्या तब्येतीवर देखील याचा परिणाम होतो. मग याला काही उपाय आहे का नाही ? तर याचे उत्तर आहे निश्चित आहे. पहिला हा विचार करा आपल्याला कोण काय बोलेल हे आपल्या हातात आहे का ? तर निश्चित नाही.  प्रत्येक वेळेस प्रत्येक व्यक्ती आपल्याशी छान छानच बोलेल असं कधी होत का ? तर  नाही. तर मग आपल्या हातात काय उरतं तर बोलणं मनावर न घेणं. आपण काही मशीन नाही आहोत ऑन ऑफ व्हायला  कि इतरांच्या चांगल्या बोल...