रंग माझ्या लेखणीचे

     सुर्यपुत्र  असुनी खरा मी सुर्याचा पुत्र जन्मभर हिणवले म्हणूनी सूतपुत्र ! कुंतीने मला जन्मतः त्यागिला राधिका मातेने सांभाळ माझा केला ! शोण लहान बंधू वृषाली असे पत्नी दुय्रोधनाने गौरविले करुनी अंगदेशीचा अधिपती ! दुय्रोधन मित्राचे माझ्यावर फार उपकार मृत्युचे दान देवुन मी ते फेडणार ! कृष्ण म्हणे माझी बाजु आहे अधर्म खाल्या मिठाला जागणे हाच माझा धर्म ! या युगातला मी श्रेष्ठ धनुर्धारी गांडीव जरी असले अर्जुनाच्या करी ! कवचकुंडलाचे मला वरदान इंद्र प्रत्यक्ष मागतो त्याचे दान ! राहिलो असतो बनुनी पांडवाचा जेष्ठ भ्राता भाग्यासमोर दीन  मी जरी मी श्रेष्ठ दाता ! पदरात टाकीयेले नियतीने असे चुकीचे  दान जन्मभर करावी लागली  अधर्माची पाठराखण ! परशुरामाच्या शापाचा असे मी धनी युद्धात रथाचे चाक  गिळे धरणी ! सोड सोड अर्जुना सोड रे बाण कृष्णासमोर मृत्यु येणे हा भाग्याचा क्षण ! कृष्णासमोर मृत्यु येणे हा भाग्याचा क्षण !! ©  महेश भा.  रायखेलकर 

आत्महत्या काय करतोस असा वेड्या स्वत:चाच खात्मा क्षमा नाही करणार तुला कधीच तो परमात्मा अकाली जाण्याने तुझ्या तुझे करतील आकांत कसे करशील वेड्या त्यांना तु शांत जीवनापेक्षा कुठल दुख: नाही की रे  मोठं कारे करतोस वेड्या आयुष्य तुझं हे छोट जन्म मृत्यू  वेड्या आहे देवाच्या की रे हाती करतोस कशाला सर्वस्वाची तु माती तुझ्या जाण्याने ने रे वेड्या कुठले सुटणार नाहीत प्रश्न तुझे सखेसोयरे होतील मात्र सुन्न सोड सोड रे वेड्या असा हा अविचार मरण्या पेक्षा जगण्याचा करी तु विचार मरण्या पेक्षा जगण्याचा करी तु विचार ©  महेश भा.  रायखेलकर